reklamcının artık reklamcı olmak istememesi

M.Ü G.S.F Resim Bölümü'nü başarıyla bitir sonra kalk okulunda Grafik Y.lisans yap, Fransadan bir grupla workshopa katıl, sonra onlar sana hiç görmediğin kadar değer versin, şaşırmakla kalmayıp, aptal gibi bu ülkede sanat yönetmeni olarak ulusal ve uluslarası markalara hizmet ver, üstüne üstelik resim ve ilüstrasyon yapmak da yeteneklerin arasında olsun.Bu ülkenin büyük ajansları bile bile, göz göre göre, sen ve senin gibi yetenekleri sömürsün!!! Ve yeteneneklerinle değil, ne kadar yalaka olman ile bağlantılı bir yükseltlme sistemi olsun. Müşteriler kral sen köle ol!!!Bunun farkında olup da bu söktörde calısmaya hala devam et.

Durun biraz.!!!!...
Artık ben çalışmıyorum, istemiyorum, isyandayım!!!!!!

Kapitalizmin çarklarına hoşgeldiniz... Acı ama gerçek asla yetinilmez her zaman daha fazlasını ister..
Yada Ya içindesindir çemberin yada dışında kalacaksın... Tek gerçek haklısın...

başlarım çarkına deyip çark ettiğim dönemlerde olmuştu ama ciddi ciddi başka şeyler düşünmeye başladım...gördükçe, duydukça tiksinmeye bir adım daha yaklaşıyorum...

ben su anda antik resim ve mozaik restorasyonu için adım atmaya baslıyorum.daha faydalı

bende ideallerime önem vererek bir şeyler yapmaya çalışıyorum.
olduğu kadar fakat biraz sıkıntı da çekiyorum.
şu para denen şey olmasa hayat nasıl olurdu, nasıl yaşardık bilmem.
paraya bağlı yaşam şekil veriyor bize...
biraz üzücü

napçam şimdi

sıkça karşılaştığımız bir vaka bu. korkma ciddi değil. kesilen bir telefon hattı, kapında göreceğin bir kredi kartı tebligatı seni kendine getiriyor.

Amelie, Tyler Durden, Christopher Mccandless karakterlerine fazla kaptırmaktan geliyor bu hissiyatlar. hele ki insan balık burcu olmaya görsün. dünyanın aslında çoooook adil ve ütopik bir yer olduğu sanrısı o kadar güzel işliyor ki zihne sorma. "ulan benim sanatımın değerini senin gibi göbekli öküz mü belirleyecek" deyip, aynen o hollywood filmlerinde olduğu gibi, eşyalarını bir karton kutuya doldurup gitmek istiyorsun. kimi zaman gidiyorsun, kimi zaman kalıyorsun. olay bu değil.

olay hayatın ne olduğunu kavramaktan, kendi kalite ve arzuların ölçüsünde onu kabullenmekten ya da reddetmekten ibaret. ya çoğunluğun yaptığı gibi; kapitalizmin sefil müritlerinden olup, emeğinin reel karşılığını asla alamayacağının ön kabülü ile, kendi kalite standartlarını mininimum da olsa almak karşılığı, kendini sisteme satıyorsun. ("posta" kavramı yok. "sabaha kadar mokoko" mantığına sahip sistem. hatta bazen içine şahin k kaçıyo ve "istiyon mu aaaaa koduuuuum bile diyo.) ya da namı değer Bay Süperseyyah gibi; "fikerim böyle aşkın ızdırabını" deyip, bütün sisteme orta parmağını gösterip, kendini toplum yaşantısının dışına atıyorsun. hayvanlarla eğleniyor, aşkını eline aldığın bir elmaya "lan elma, sen yediğim en güzel elmasın bilio musun lan" diye dile getiriyorsun.

ben ilkini seçtim. ne kadar nefret etsem de, hala daha insanlara, doğadan ve hayvanlardan daha çok ihtiyacım var. müzik, kadın vücudu, coca cola, patates kızartması, ice tea, winning eleven... bunlar hala daha ağır basıyor özgürlüğüme... şimdi özgür olcam deyü, bütün her şeyini çöpe at, kalk git allahın dağına, bi otobüs bul terkedilmiş, onu mekan yap falan zor iş.

yani dediğim gibi. hayat onu kabullenmekten ibaret. sıkıntı ve problemlerden ibaret bir yer olduğunu kabul edersen, küçük de olsa elde ettiğin her mutluluk sana müthiş bir zafer hissiyatı veriyor...

p.s.: çok iyi bi patronum var. her yüz kişiden yüzünün sahip olmak isteyeceği kadar var. o yüzden demek isterim ki;
sevgili patroncuğum, nasılsın iyi misin? seni çok seviyorum. yazdıklarımın seninle hiç bir alakası yok. ha olsa nolcak lan senden mi korkucam. kızdırma beni. neyse sçs, kib, bye!!!

"geçmiş olsun" demekten başka teselli lafı bulanamayacak bir trajedi.

yazııııııııııııııııııııııııııııık