bir şeyin kolay erişilebilirliği ona duyulan saygıyı azaltır

Stefan Zweig, (d. 28 Kasım 1881, Viyana, Avusturya - ö. 23 Şubat 1942, Petrópolis, Brezilya) Avusturyalı romancı, oyun yazarı, gazeteci ve biyografi yazarı.
diye başlar...
Avrupa’nın içine düştüğü durumdan duyduğu üzüntü ve yaşamındaki düş kırıklıkları nedeniyle 22 Şubat 1942'de Rio de Janeiro'da, karısı Lotte ile birlikte intihar etti. Buna Hitler’in dünya düzenini kalıcı sanmasının verdiği karamsarlığın yanı sıra, kendi dünyasının asla bir daha varolmayacağı düşüncesi neden oldu.
diye de biter zweig amca nın öyküsü...
lyonda düğün en sevdiğim kitaplarındandır.
montaigne nin denemelerinden birinde mız mız insanlar diye bir yazı okumuş ve bir hayli alınmıştımder ki ":mızmız insanlar sineklere benzer ki sinekler düzgün biryere tutunamazlar..hep bir pürüzlü alan arayışı içindedirler..mızmızlar da işte böyle hayatta hep bir pürüz arar bulunca ona tutunur öyle yaşarlar.."
ben de ilk gençliğime baktığımda hep böyle arızalı acaip insanlaraın kitaplarına sarılmışım..adeta kendimden bir parçaymışcasına sahip çıkmışım
benim pürüzlü bölgem de bu karamsarlığı ve trajik bir sonla hayatı biten yazarlar olmuş bir şekilde sanırım

bknz: kadın-erkek ilişkileri

Evet. Mümkün.

Bir şey, sırf "kolay erişiliyor" diye, kendisine duyulan saygıyı yitiriyorsa, bu ona saygı duyanın basiretsizliğidir.

Ben de bir şeye "kolay erişiyor" diye ona saygı duymayan kişiye saygı duymam. Bunu da hep yaparım. Amin.

kolay erişilebilen her şey kolay da kaybedilebilir. bu düşünceyi sahiplenmeyen kişi, aslında karşı tarafa olan saygısını değil, kendine olan saygısını yitirmelidir. aslında bu durum, insanoğlunun doğasında olan bir özelliktir. her ne kadar evet bu budur desek de, hepimizin hayat’ta kolay gördüğü bir takım şeyler veya hedefler vardır.

peki hangimiz hayatında kolay diye gördüğü her hedefe ulaşabiliyor?

bu sebepten dolayı hedefleri zor veya kolay diye ayırmadan hepsine aynı önemin gösterilmesi gerektiğini düşünüyorum. her zaman davulun sesi uzaktan hoş gelmeyebilir.

bazı şeylerin değerlerini onları kaybettiğimiz zaman anlamayalım. bu şeyler kolay erişilmiş veya kolay erişilebilir olsa bile...

sevgiler ve saygılar...

hikayelerinden birinde yapmış bu saptamayı stefan zweig...ama hangi cümlenin ardından geldiğini bi türlü hatırlayamadım...ama mümkünlüğünü yaşamımdan biliyorum.insan genel olarak büyükannesine doğuştan sahip olur.vardır zaten ona sahip olmak için çaba harcamamıştır.ve kötü davranması önemli olmaz çoğu zaman.sözünü dinlememek ciddiye almamak...nefret etmek.çoğu arkadaşımda gördüğüm şeylerdi büyükanneleriyle olan diyaloglarında..bense ömür boyu yandım ah bir ninem dedem olsaydı ve sevseydim diye.sekiz ay önce babannemle tanıştım(101yaşındaydı ama beni tanıdı).yanına taşındım..sonradan bulmuş olmanın ve kısa zamanda kaybedebilme ihtimalinin de varlığıyla sekiz ay çok mutlu bi yaşamımız oldu birlikte..kaprisleri geçimsizlği yok muydu,vardı illaki..ama beni bunlara katlanır kılanların arasında zor bulmuş olmak ta vardı(belki çocukluğumdan beri yanında olsam dayanamazdım!!).burada hatırladımzweig amcanın saptamasını tekrar.