Mercedes, yeni M sınıfı arazi araçları üretmeyi planladığında, bu araçları ilkin ABD’de üretmeyi ve bu pazarda satışını gerçekleştirmeye karar vermişti. Ancak Mercedes yönetimi, ABD arazi araç pazarının kalabalık olduğunu, Mercedes markasının tek başına satışlarını garantileyemeyeceğini ve yeni araçlarının bu pazara lansmanının çok zor olduğunu biliyordu: Yeni bir şey denemeliydiler.

Mercedes yönetimi, Amerika’daki tüm arazi araç ve Mercedes sahiplerinin bilgilerine ulaştı ve bu kişilere mektup göndermeye başladı. Mektuplarda: “Mercedes olarak bizler yeni bir arazi aracı tasarlamaktayız, ve ben sizin bize yardım etmek isteyip istemeyeceğinizi merak ediyorum.” Yazmaktaydı ve mektuplardaki “ben” yani özne bizzat Mercedes Amerika başkanıydı. Amerika gibi dünyada en fazla “direct mail” gönderilen bir ülkede, insanlar bu tip mektuplara ne kadar da alışkın olsa da, artık bu tip mektuplar dikkat çekiciliğini yitirmiş olsa da, Mercedes Amerika başkanı imzalı bir mektup, hem de koskoca başkanın kendilerinden yardım istediği bir mektup çok etkili oldu. Mektuba cevap veren kişi sayısı oldukça fazlaydı. Bu kişilere, aracın yedek lastiğinin aracın içinde mi yoksa dışında mı olmasını istedikleri, arzu edecekleri motor hacmi, araçların olası renkleri, iç tasarımları gibi soruların yer aldığı bir anket yapıldı. İşin ilginç tarafı, anketlerle beraber Mercedes’in kapsamlı siparişler almış olmasıydı. Tüketiciler Mercedes’in tam da onların istediği gibi bir araç üreteceğini hissetmişlerdi; Mercedes hedef kitlesinde bu hissi yaratmayı başarmıştı. Bugüne kadar hiçbir üretici onları tasarım ve üretim sürecine dahil etmemiş, onlarla bu şekilde iletişim kurmamıştı.

Sonuç olarak Mercedes ilk yıl satış hedefleri olan 35.000 adede bu yolla ulaşmış, bu yeni müşteri ilişkileri yönetim metoduyla lansman bütçesi olan 70 milyon doların sadece 48 milyon dolarını kullanarak 22 milyon dolarlık bir tasarruf sağlamıştır. Bu metot o kadar başarılı olmuştur ki, Mercedes bundan sonraki lansmanları için aynı metodu kullanmaya karar vermiştir.